Monday, 7 October 2024

அக்.10. உலக மனநல நாள்

 

அக்.10. உலக மனநல நாள்


2024ஆம் ஆண்டிற்கான கருப்பொருளாக, 'பணியிடத்தில் மனநலத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டிய நேரம் இது’ என்பது எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

கிறிஸ்டோபர் பிரான்சிஸ் – வத்திக்கான்

உலக மனநல நாள் ஆண்டுதோறும் அக்டோபர் 10 அன்று உலகளாவிய மனநலக் கல்வி, விழிப்புணர்வு மற்றும் சமூக மனப்பாண்மைக்காக வாதிடும் நாளாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றது. இந்நாள் முதன் முதலாக 1992 ஆம் ஆண்டில் உலக மனநல மையத்தின் முன்னெடுப்பில் கொண்டாடப்பட்டது. 2024ஆம் ஆண்டிற்கான கருப்பொருளாக, 'பணியிடத்தில் மனநலத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டிய நேரம் இது’ என்பது எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

மகிழ்ச்சியாக வாழவும், நம் ஆற்றலை முழுமையாக வெளிப்படுத்தவும், பணியாற்றும் இடங்களிலும் சமூகத்திலும் செயலூக்கத்துடன் பங்கேற்கவும் உடல் நலம், மன நலம், சமூக சூழமைவு ஆகிய மூன்றும் சரியாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், இன்றைய உலகில் ஏறக்குறைய 100 கோடி மக்கள் மனநலச் சிக்கலால் அவதியுறுகிறார்கள். மனவியல், உளவியல் பிரச்சினைகளால் துன்புறுகிறவர்களை மனநல மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்வதற்குப் பதிலாகப் போதிய விழிப்புணர்வு இல்லாததால் கோவில்கள், நண்பர்கள், பெரியவர்கள், பேய் ஓட்டுபவர் என ஒவ்வொருவரிடமும் அழைத்துச்சென்று காலத்தை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

WHO இன் கூற்றுப்படி, உலகெங்கிலும் உள்ள ஒவ்வோர் எட்டு நபர்களில் ஒருவர் மனநலக் கோளாறுகளால் பாதிக்கப்படுகின்றார் என்று தெரிய வருகிறது. உலக அளவில் 18 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களில் 5 விழுக்காட்டினர் மனச்சோர்வு பாதிப்பால் சிரமப்படுவதாகக் கூறுகிறது உலக நலவாழ்வு நிறுவனம்.

வாழ்வின் பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையில் பிரச்சனை என்பது வந்து கொண்டுதான் இருக்கும். ஆனால், அதை நினைத்து கொண்டு இருப்பது ஆழ்மனதில் ஒரு வகையான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வண்ணம் அமைகிறது. அப்பாதிப்பு உடலை பாதிக்கும். இதனால் உடலில் இரத்த அழுத்தம் ஏற்பட்டு சரியாக உணவு எடுத்து கொள்ளாமல் போவது போன்ற உடலின் நலனை பாதிக்கும் காரணியாகவே இது மாறிவிடும். எனவே, மனநலம் உடல் நலனுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை மறக்க வேண்டாம்.

"மனநலமும் உடல்நலத்தைப் போலவே முக்கியமானதுதான். மனநல மருத்துவரை பார்க்கப் போவது என்றால் அதை வெளியில் சொல்லவே கூச்சப்பட்ட காலகட்டமும் இருந்தது. ஆனால், முன்பு அளவுக்கு இப்போது இல்லை. மனநலமும் முக்கியம் என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியுள்ளனர். மனரீதியாக சோர்வு அடைவோரின் எண்ணிக்கையானது அதிகரித்து வரும் நிலையில், மனநலம் ஆரோக்கியம் குறித்த விழிப்புணர்வு மிகவும் முக்கியமானதாக பார்க்கப்படுகிறது.

மனநலத்துக்கும், உடல்நலத்துக்கும் ஒரு வித தொடர்பு உள்ளது. நாள்தோறும் உடற்பயிற்சி செய்தாலே மனநலம் சார்ந்த பாதிப்புகள், பிரச்னைகளைத் தவிர்க்கலாம். ஏனென்றால் உடற்பயிற்சி உடலுக்கு ஆரோக்கியம் தருவது மட்டுமில்லாமல் மனதில் கவலை, சோர்வு ஏற்படுவதையும் தடுக்கிறது.

சின்ன விடயமாகவே இருந்தாலும் பதற்றத்தோடும் பயத்தோடுமே அணுகுவது, எந்த வேலையையும் படபடப்புடனேயே செய்வது, செய்ய வேண்டிய வேலையை நினைத்து, நடக்க வேண்டியதை நினைத்து அதற்கும் வெகுகாலத்திற்கும் முன்பிருந்தே மிகுந்த பதற்றத்திற்கு உள்ளாவது, சிறு விடயமாகவே இருந்தாலும் அதிர்ந்துவிடுவது போன்றவைகளுக்கு உள்ளாகும் மக்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். இன்னும் சிலர், சாவு மேளத்தைக் கேட்டால் பயந்து அலறிவிடுவது, பல்லியைப் பார்த்தாலே ஊரையே கூப்பிடுமளவுக்கு அலறுவது,  கூட்டத்தில் இருப்பது பிடிக்காது, இருட்டு அறையில் இருந்தால் பிடிக்காது என்பன போன்ற தாக்கங்கள் இருக்கும்போது அதனை நாம் மன நோய் என தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. இதற்கான காரணங்கள் ஆராயப்பட்டு, அவர்களுக்கு அந்த பயத்தைப் போக்குவதற்கான சிகிச்சை, அதாவது ஆலோசனைகள் வழங்கப்பட வேண்டும். அச்சத்தைப் போக்குவதற்கு மருந்தியல் சிகிச்சையளிப்பதோடு சேர்த்து, அச்சத்தின் அடிப்படைக்கான உளவியல் சிகிச்சையும் வழங்கப்படுகிறது.

ஆனால், இங்கு சில வித்தியாசமான காட்சிகளையும் நாம் பார்க்கிறோம். இருவர் ஒரு சாலை ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, எதேச்சையாக அதில் ஒருவர் தனது எச்சிலைத் துப்புகிறார் என வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது மற்றொருவர், 'அவன் என்னைப் பார்த்து, என்னைக் கேவலப்படுத்தவே துப்புகிறான்' என்று தனக்குத் தானே ஓர் எண்ணத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வது, கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டிய விடயம். எதேச்சையாக நடக்கும் ஒரு விடயத்தைக் கூட, தன்னைக் குறி வைத்தே நடப்பதைப் போல் நினைத்துக் கொள்வது. உறவுகளிலும் இதுபோன்ற பிரச்னைகள் அதீத சந்தேகம் போன்றவற்றை ஏற்படுத்துகின்றன. குடிப்பழக்கத்தால் இது அதிகமாகிறது. இத்தகைய மனப் பிறழ்வுகள், மனநலப் பிரச்சனைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. சிலர் திடீரென கோபப்பட்டு கத்துவார்கள், கண்ணீர் விட்டு அழுவார்கள். தீவிர மன உளைச்சல், கோபம் போன்ற இயல்புக்கு மாறான மனநிலைக்கு ஆளாவார்கள். இப்படி இயல்பான மனநிலையில் இருந்து திடீரென வியத்தகு மாற்றங்கள் ஏற்படுவது மனநல பிரச்னையின் அறிகுறியாக இருக்கலாம்.

நம் வாழ்வின் நேர்மறையான கூறுகளில் கவனம் செலுத்தினால், இத்தகைய அசாதாரண நிகழ்வுகள் இடம்பெறாமல் தடுக்கலாம். நேர்மறையாக இருக்க முயற்சி செய்வோம், எதிர்மறை எண்ணங்களிலிருந்து விலகி இருப்போம், மாற்றங்கள் வரும்போது அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள நம்மையே தயாரித்துக் கொள்வோம். உடல் ரீதியாக சுறுசுறுப்பாக இருப்போம், வழக்கமான உடல் செயல்பாடு மற்றும் உடற்பயிற்சி மன அழுத்தத்தை குறைக்கும் மற்றும் மனநிலையை உயர்த்தும் என்று நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

வழக்கமாக நம் மனப்பிரச்சனைகளுக்கு ஆதிகாரணம் என்னவென்று எண்ணிப் பாருங்கள்.

நடந்ததை நினைத்து அதிலிருந்து வெளியேற முடியாமல் திணறிக்கொண்டிருப்பதுதான் முதல் காரணம் என்று கூறலாம். ”நாளை என்பது நிச்சயம் இல்லை. நேற்று என்பது முடிந்த போன பொய், இன்று என்பதே உண்மை” என இப்படி மூன்றையும் கடைபிடித்தாலே வாழ்க்கையில் அதிகப்படியான பிரச்சனையை சரி செய்து விடலாம். அடுத்த நாளுக்கு எக்காரணத்தை கொண்டும் நேற்றைய நாளை எடுத்துச் செல்லக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். ஆசைப்பட்ட விடயம் கிடைக்கவில்லை என்றால் அதற்காக மனம் வருந்தாமல், அதற்கு மாற்று வழி என்ன? என்பது பற்றி யோசித்தாலே பல பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு கிடைத்துவிடும். இது தவிர, ஒரு நாளைக்கு 8 மணி நேரம் நன்றாக தூக்கம் தேவை. சரியான நேரத்தில் உணவு உட்கொள்ள வேண்டும். உடற்பயிற்சி, நண்பர்களுடன் உரையாடுவது, நம்மை நாமே ஊக்கமூட்டுவது,

யாருக்காகவும் நம் சுய மரியாதையை விட்டுக் கொடுக்காமல் இருப்பது போன்றவை நம் மனநிலையை சீராக வைத்திருப்பதற்கு உதவும். புகையிலை மற்றும் மது, தேவையற்ற குற்றவுணர்வு, இயலாமையிலிருந்து பிறக்கும் தோல்வி மனப்பான்மை போன்றவைகளில் இருந்து சற்று தூரமாகவே விலகி நிற்போம்.

மனநலத்திற்கு நாம் ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும் என்பது உங்களுக்குப் புரிகிறதா?

மன அழுத்தமடைதல் அல்லது வாழ்வில் பிடிப்பில்லாதிருத்தல், கவலையற்று நடந்து கொள்ளுதல், அளவுக்கதிகமாக மது அருந்துதல், போதை மருந்து பயன்படுத்துதல், பாலியல் அல்லது உடல்ரீதியான தகாத பழக்கம், நெருங்கிய நண்பர் அல்லது குடும்ப உறுப்பினரின் மரணம், விவாகரத்து அல்லது பிரிவு, உறவு முறிதல், படிப்பில் தோல்வி, வரப்போகிற தேர்வுகள், தேர்வு முடிவுகள்,   வேலை இழப்பு, பணிபுரியுமிடத்தில் பிரச்சனை, வரப்போகிற சட்ட நடவடிக்கை போன்றவை மனப்பிரச்சனைக்கு இட்டுச்செல்லலாம். இதன் தொடர்பாக, மனிதர்கள் தனிமை, ஒதுக்கப்பட்டதாக நினைத்தல், தன்னையே காயப்படுத்திக் கொள்ளல், மரணம் மற்றும் தற்கொலை பற்றி எண்ணுதல், குறுகிய கண்ணோட்டத்தை தாண்டி சிந்திக்க இயலாமை, சுயமதிப்பை இழத்தல், மன அழுத்தம் போன்றவைகளுக்கு உள்ளாகி, இதில் பல தற்கொலைகளுக்கும் இட்டுச்செல்கின்றன. உலக சுகாதார அமைப்பின் தகவலின்படி, ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஏறக்குறைய 8 இலட்சம் பேர் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்கள். உலகளாவிய ரீதியில் மரணத்திற்கு காரணமாக விளங்கும் 10வது முக்கிய காரணியாக தற்கொலை கருதப்படுகிறது. உலகில் நாற்பது வினாடிகளுக்கு ஒரு தற்கொலை இடம்பெறுகிறதாம்.

மேலும் 15-29 வயதுக்கிடைப்பட்டோரில், தற்கொலையே இறப்பிற்கு இரண்டாவது பெரிய காரணமாக அமைவதாகவும், 78 விழுக்காட்டுத் தற்கொலைகள் குறைந்த அல்லது நடுத்தர வருமானம் கொண்ட நாடுகளிலேயே நடப்பதாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. தற்கொலை செய்து கொள்ளும் பெண்களின் எண்ணிக்கையைக் காட்டிலும் ஆண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக உள்ளது.

2022ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவில் தற்கொலைகள் 4.2% அதிகரித்துள்ளன. மொத்தமாக 1.7 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான எண்ணிக்கையில் தற்கொலை நிகழ்வுகள் நடந்துள்ளன. மேலும் 2018ஆம் ஆண்டோடு ஒப்பீடு செய்து பார்த்ததில் 2022ஆம் ஆண்டு 27% தற்கொலைகள் அதிகரித்துள்ளன.  2022 அறிக்கையின்படி, மாநிலவாரியாக கணக்கிட்டதில், மகாராஷ்டிரா (22,746), தமிழ்நாடு (19,834), மத்தியப் பிரதேசம் (15,386), கர்நாடகா (13,606), கேரளா (10,162), தெலுங்கானா (9,980) ஆகிய மாநிலங்களில் அதிக தற்கொலைகள் நடந்துள்ளன. 2022இல் தற்கொலை செய்து கொண்ட 48,000க்கும் மேற்பட்ட பெண்களில் 52%க்கும் அதிகமானோர் இல்லத்தரசிகளே என்பது அதிர்ச்சிகரமான தகவலாகும். தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இந்தியாவில்தான் அதிகளவு தற்கொலைகள் நிகழ்கின்றன என்று உலக நலவாழ்வு அமைப்பின் அண்மை அறிக்கை தெரிவித்துள்ளது. உலக அளவில் பார்க்கும்போது தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபடும் பெண்களைக் காட்டிலும் ஆண்களின் எண்ணிக்கை மூன்று மடங்கு அதிகம் என்றும் இந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தற்கொலை எண்ணமும் ஒருவிதமான மனபிறழ்வுதான். மனநலம் பேணி, மனித உயிர்களைக் காப்போம்.


‘I am close to you,’ says Pope to martyred flock in the Holy Land

 

‘I am close to you,’ says Pope to martyred flock in the Holy Land


Marking one year from the Hamas attacks on Israel that plunged the Holy Land into all-out war, Pope Francis addresses a letter to the Catholics of the region decrying the “shameful inability of the international community and powerful countries to put an end to the war” and expressing his closeness to those who "suffer the devastation which the powerful impose on others."

By Linda Bordoni

In a letter dated 7 October 2024, one year from the "sad day" when the lighting “of the fuse of hatred (…) that exploded in a spiral of violence,” Pope Francis reaches out to the Catholics of the Holy Land “as blood and tears are still being shed.”

“I am thinking of you and praying for you,” the Pope says, decrying “the shameful inability of the international community and the most powerful countries to silence the weapons and put an end to the tragedy of war.”

He notes that “Anger is growing, along with the desire for revenge, while it seems that few people care about what is most needed and what is most desired: dialogue and peace.”

“War is a defeat,” he reiterates, "Weapons do not build the future but destroy it, violence never brings peace. History proves this, yet years and years of conflict seem to have taught us nothing.”

A defenceless flock loved by God

Thanking the “small, defenceless flock” who dwells in the Holy Land “thirsting for peace” for wanting to remain in their lands, praying and loving despite everything, he describes Holy Land Catholics as “a seed loved by God.”

He encourages them to find a way to bear fruit and give life, without letting themselves be engulfed by the darkness that surrounds them.

“Planted in your sacred lands, become sprouts of hope, because the light of faith leads you to testify to love amid words of hatred, to encounter amid growing confrontation, to unity amid increasing hostility,” he writes.

And saying he writes “with the heart of a father”, to his children, who are “today experiencing a real martyrdom, the Pope asks them to sow “seeds of peace amid the winter of war,” and be “witnesses to the power of a non-violent peace.”

Day of prayer and fasting

Pope Francis notes that today people do not know how to find peace. “As Christians, we must never tire of imploring peace from God.”

“That is why, on this day, I have urged everyone to observe a day of prayer and fasting,” he says, calling them “the weapons of love that change history, the weapons that defeat our one true enemy: the spirit of evil that foments war.”

"I am close to you, I am with you"

The whole second part of the letter is composed of a sequence of “I am with you, I am close to you.” Pope Francis utters these words to his brothers and sisters, but also to the men and women of every confession and religion who in the Middle East are suffering from the insanity of war:

To the people of Gaza who are in his thoughts and prayers every day:

To the mothers who weep while looking at their dead or wounded children, "like Mary at the sight of Jesus";

To you “who are afraid to look up for fear of fire raining down from the skies”;

To you who “have no voice, for despite all the talk of plans and strategies, there is little concern for those who suffer the devastation of war, which the powerful impose on others”;

To you who thirst for peace and justice, “and refuse to yield to the logic of evil and, in the name of Jesus, “love your enemies and pray for those who persecute you.”

Gratitude to those who assist those suffering in war

Finally, the Pope has words of thanks for the “sons and daughters of peace,” for those, who, throughout the world, assist those who suffer, and for the bishops and priests “who bring God’s consolation to those who feel alone and abandoned.”

“Dear brothers and sisters in Christ Jesus, I bless you and embrace you with heartfelt affection. May Our Lady, Queen of Peace, watch over you. May Saint Joseph, Patron of the Church, protect you.”

The role of the Bishop of Rome in ecumenical dialogue

 

The role of the Bishop of Rome in ecumenical dialogue


Catholics, Protestants, and Orthodox discuss primacy and synodality at a round table organized at Saint-Louis-des-Français Cultural Center in Rome on the occasion of the publication of the French version of the document "The Bishop of Rome" of the Dicastery for Promoting Christian Unity.

By Jean-Charles Putzolu

The study document of the Dicastery for Promoting Christian Unity "The Bishop of Rome" was first presented on June 13, 2024 in its Italian version. The release of the French edition, published by Cerf, provided a platform for Catholic, Orthodox, and Protestant representatives involved in the Synod to engage in a discussion on the primacy of the Successor of Peter.


Starting from Pope John Paul II's 1995 encyclical Ut Unum Sint,  the document  which was prepared by Dicastery experts with the support of about fifty consultors, gathers almost all ecumenical dialogue texts from the past thirty years concerning primacy, particularly focusing on the role of the Bishop of Rome in the path toward unity. Dominican theologian Hyacinthe Destivelle, director of the Œcumenicum  of Rome's Angelicum University), coordinated the project. He intended for this collection to be useful to those working on this issue, especially in light of the 25th anniversary of Saint John Paul II's encyclical, and to renew his  invitation  to all Christians and religious leaders to reflect on possible forms of exercising the Petrine ministry as a service of love recognized by all.

Primacy and synodality

At first glance, perhaps too hastily, primacy and synodality seem like contradictory terms. However, advances in ecumenical dialogue have now made them almost inseparable.

According to Father Destivelle, one of the surprises in compiling the fifty documents used to draft the synthesis presented on Thursday evening in Rome is that there is a convergence in all the dialogues and responses to Ut Unum Sint about the necessity of a universal ministry of unity, thus a certain form of primacy.

Reverend Anne Cathy Graber, while not claiming to speak on behalf of all Protestant churches, confirmed this trend, emphasizing that they indeed feel a structural deficiency at the level of global representation. The Mennonite nun noted that "the choice of diversity" is "a fundamental characteristic of Protestantism."

Brother Alois, former Prior of Taizé, whose community experiences ecumenism and diversity daily, explained that "the Pope is a brother who confirms me, and as a community, we need confirmation."

Taizé, as Brother Alois, a Catholic, explained, recognizes "real communion with the Bishop of Rome without formally belonging to the Catholic Church." And while the Roman Pontiff, who has regularly received the priors of Taizé in audience since Paul VI, "confirms" the community, "he is not the only one to do so. We have also received this confirmation from Patriarch Bartholomew."

Learning from one another

Metropolitan Job of Pisidia sees the Synod as a time of mutual learning, beyond the fact that the event is primarily a time for listening. "We all need to learn to make the Church more synodal and to reflect on the practice of primacy, on the significance of this charism, which means being the first among all."

He also highlighted  the link between primacy and synodality: "If we say that the Orthodox are champions of synodality and the Catholics champions of primacy, we separate primacy and synodality, whereas the two must go hand in hand."

So, what form should primacy take? The roundtable  highlighted a form of convergence around the Successor of Peter. Bishop Paul Rouhanna, auxiliary bishop of Joubbé for the Maronites, spoke of the union with Rome of the 22 Eastern Catholic Churches worldwide and "the difficulty of aligning the Eastern Church with a post-Tridentine ecclesiology, where the Bishop of Rome exercises universal jurisdiction over both Latins and Easterners."

The Lebanese bishop expressed the desire of Eastern Churches to "restore some autonomy within the Catholic communion. There are steps to be taken gradually." He also noted that the example of Eastern Catholic Churches could be important for dialogue with the Orthodox.

Father Destivelle noted that "it will probably be necessary to distinguish the functions of the Pope, who is both Bishop of Rome, head of the Latin Church, and therefore primate of the Western Church, but also serves the communion of Churches."

This is precisely one of the suggestions of the document "The Bishop of Rome": to reflect on this distinction so that the Bishop of Rome can genuinely serve the communion of Churches, with his role differing within the Catholic Church and in his service to the communion of Churches in general.

Primacy and communion

Primacy is at the service of communion, the Dominican continued, "and the two are inseparable." They are not two competing principles but "mutually constitutive." In the same way, "both serve the communion between primacy and synodality."

The value of the document “The Bishop of Rome” lies precisely in placing synodality in a broader context, offering a very broad understanding of synodality as the articulation of three great dimensions of the Church: the one, the few, and the many—the primacy of one, the collegiality of the few, and the communal dimension of the "many." Thus, if synodality is understood in this way, "it necessarily integrates primacy, but also collegiality and the communal dimension, allowing synodality to be understood as a dynamic rather than a principle to be balanced with primacy."

The role played by Popes in advancing ecumenical dialogue

The manner in which recent Popes have presented themselves has played a key role in advancing ecumenical dialogue. Anne Cathy Graber recalls John Paul II’s apology in Ut Unum Sint: "For what we are responsible for, I ask for forgiveness, as my predecessor Paul VI did." The Mennonite pastor believes that many things became possible after this statement, such as the significant rapprochement between Catholics and Lutherans.

Pope Francis' first words on the evening of his election on March 13, 2013, before giving his blessing, were: "You know that the task of the Conclave was to give Rome a bishop. [...] The diocesan community of Rome has its bishop." Francis did not refer to himself as Pope, but as Bishop of Rome.

"It is because he is the Bishop of Rome that he is the bishop of the Church that presides in charity, according to the expression of Ignatius of Antioch, and therefore it is this Church that is called to play this particular role of unity for all churches and Christian communion as a whole," explained Father Hyacinthe Destivelle. "The Pope, as Bishop of Rome is thus called to this particular service of unity, which we Catholics believe is part of the essence of his ministry."

In this perspective, a new form of exercising the primacy of the Bishop of Rome before full unity  would even be envisageable.  Orthodox Patriarch Job of Pisidia acknowledged this, and Father Destivelle believes that "this is already what we are experiencing."

 

விண்ணகக்கொடை நாம் வாழ்கின்ற இந்த சுற்றுச்சூழல்

 

விண்ணகக்கொடை நாம் வாழ்கின்ற இந்த சுற்றுச்சூழல்



வாழ்க்கை வரலாறு மற்றும் அதில் நாம் சந்திக்கும் சோதனைகளுக்கு மத்தியில், நாம் வாழ்கின்ற இந்தப் பூமியின் அழகை இரசிக்க இக்கொடையானது நமக்கு நினைவூட்டுகின்றது, நாம் வாழும் விண்ணகத்திலிருந்து நமக்குக் கிடைத்த சுற்றுச்சூழல் என்னும் கொடை.

மெரினா ராஜ் – வத்திக்கான்

நாம் வாழ்கின்ற இந்த சுற்றுச்சூழலானது விண்ணகத்திலிருந்து கொடுக்கப்பட்ட கொடை என்றும், வாழ்க்கை வரலாறு, அதில் நாம் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மற்றும் சோதனைகளுக்கு மத்தியில் இப்பூமியின் அழகை நினைவுகூர இக்கொடையானது அழைப்புவிடுக்கின்றது என்றும் குறுஞ்செய்தி ஒன்றில் குறிப்பிட்டுள்ளார் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ்.

அக்டோபர் 3 வியாழனன்று ஹாஸ்டாக் படைப்பின் காலம் என்ற தலைப்பில் தனது கருத்துக்களை குறுஞ்செய்தியாகப் பதிவிட்டுள்ள திருத்தந்தை அவர்கள், நாம் வாழ்கின்ற இந்த உலகை பராமரிக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

நாம் வாழும் இந்த சுற்றுச்சூழல் விண்ணகத்திலிருந்து நமக்குக் கிடைத்த கொடை. வாழ்க்கை வரலாறு மற்றும் அதில் நாம் சந்திக்கும் சோதனைகளுக்கு மத்தியில், நாம் வாழ்கின்ற இந்தப் பூமியின் அழகை இரசிக்க நமக்கு நினைவூட்டுகின்றது. நமது எதிர்காலத்தை பணத்தின் மீதான பேராசை மற்றும் ஊகங்களில் இருந்து பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதே திருத்தந்தையின் குறுஞ்செய்தி வலியுறுத்துவதாகும்.


திருஅவையில் பெண்களின் பங்கு, பொது மக்களின் நிலை குறித்த அமர்வு

 

திருஅவையில் பெண்களின் பங்கு, பொது மக்களின் நிலை குறித்த அமர்வு



திருஅவை இயேசுவின் உடல் நாம் அனைவரும் அதில் உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றோம்

மெரினா ராஜ் – வத்திக்கான்

அக்டோபர் 4 வெள்ளிக்கிழமை நடைபெற்ற 16ஆவது உலக ஆயர் மாமன்ற அமர்வில் 351 உறுப்பினர்கள் கலந்து கொண்டனர் என்றும், திருஅவையில் பெண்களின் பங்கு, பொது மக்களின் நிலை, செயலாக்கமுள்ள செவிமடுத்தல் போன்ற பல்வேறு கருத்துக்கள் குறித்து விவாதிக்கப்பட்டது என்றும் செய்தியாளர் கூட்டத்தில் அறிவிக்கப்பட்டது.

அக்டோபர் 4 வெள்ளிக்கிழமை தூய பிரான்சிஸ் அசிசியார் திருவிழாவன்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களுக்கு பெயர் கொண்ட திருவிழா வாழ்த்து கூறி ஆயர் மாமன்றத்தின் மூன்றாம் நாளானது ஆரம்பமானது.  மறைப்பணி, திருவழிபாடு, உரையாடல், கலாச்சாரம், மற்றும் சமயம் பற்றிய பல்வேறு தலைப்பிலான கருத்துக்கள் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டன.

திருஅவையை ஐரோப்பியமயமாக்கப்பட்டது, ஒருங்கிணைந்த பயணம் என்பது உதவி என்ற தலைப்பில் கர்தினால் லோபெஸ் அவர்களும், வன்முறை மற்றும் அவதூறுகளுக்கு உள்ளாகும் பெண்கள் பற்றிய சிக்கல்கள் மிகவும் முக்கியமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியவை என்றும் ஆயர் ரண்டாஸோ செய்தியாளர் கூட்டத்தில் எடுத்துரைத்தார்.

திருஅவை இயேசுவின் உடல் நாம் அனைவரும் அதில் உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றோம் என்று அதிகமாக வலியுறுத்தப்பட்டதாகவும், எல்லா சிறப்பு அம்சங்களும் வேறுபாடுகளும் மிக முக்கியம் ஆனால் அவை அனைத்தும் பணிப்பொறுப்பாளர்களாக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை என்று எடுத்துரைக்கப்பட்டதாகவும் அக்கூட்டத்தில் கூறப்பட்டது.

பெண்களின் பங்கு மற்றும் பங்களிப்பு குறித்து  உரையாடிய சில குழுக்கள், கருத்தியல்கள் மற்றும் தப்பெண்ண அணுகுமுறைகள் இல்லாமல், திருஅவையின் உண்மையான பகுத்தறிவால் முன்வைக்கப்படுகிறதா என்பதைப் பற்றி சிந்திக்க அழைப்புவிடுத்தனர் என்றும், திருமுழுக்கு அருளடையாளத்தின் வழியாக பெண்களின் மனித மாண்பு உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றது என தெரிவிக்கப்பட்டது என்றும் குறிப்பிடப்பட்டது.

பெண்கள் ஆறுதல் வழங்குபவர்களாக மட்டுமன்றி, திருஅவை வாழ்வில் முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் பெண்கள், இளையோர், பொதுமக்களை இணைத்துக்கொள்வது முக்கியம் என்றும், அச்சங்களை அடையாளம் கண்டு பெண்கள் மீதான அவமதிப்பு மனப்பான்மைக்கு வழிவகுப்பவற்றைக் குணப்படுத்த அடையாளம் காணவும் வலியுறுத்தப்பட்டது.

உள்ளூர் தேவாலயங்கள் மற்றும் கலாச்சாரங்களுக்கு இடையிலான உறவை ஆழமாக ஆராய்தல், அனுபவங்கள் மற்றும் எதார்த்தங்களிலிருந்து தொடங்குதல், கோட்பாடுகளை விட வாழ்க்கை முக்கியமானது என்று உணர்தல், "போர், வன்முறை மற்றும் மோதல்களால் பிளவுபட்ட ஏழைகளின் முகத்தைக் காணுதல், அவர்களின் வாழ்க்கை முறையை அடிமைப்படுத்துவதையும் தூரப்படுத்துவதையும் அகற்ற வழிவகுத்தல் போன்றவை குறித்தும் கருத்துக்கள் பகிரப்பட்டன.

மத உரிமை மீறல்கள் குறித்த அறிக்கைக்கு இந்திய அரசு எதிர்ப்பு

 

மத உரிமை மீறல்கள் குறித்த அறிக்கைக்கு இந்திய அரசு எதிர்ப்பு


இவ்வாண்டு ஜனவரி முதல் ஆகஸ்ட் 10 வரை இந்தியாவில் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான 447 வன்முறைகள் இடம்பெற்றுள்ளதாக அமெரிக்க அறிக்கை ஒன்று தெரிவிக்கிறது.

கிறிஸ்டோபர் பிரான்சிஸ் – வத்திக்கான்

இந்தியாவில் மத உரிமை மீறல்கள் இடம்பெறுவதாக அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் அனைத்துலக மத விடுதலைக்கான அமைப்பு வெளியிட்ட அறிக்கைக்கு மறுப்புத் தெரிவித்துள்ளது இந்திய அரசு.

மத தீவிரவாத குழுக்களால் தனிமனிதர்கள் தாக்கப்படுதல், கொல்லப்படுதல் என்பவை இந்தியாவில் தொடர்வதாகவும், மதத்தலைவர்கள் கைது செய்யப்படுவதும் வழிபாட்டுத்தலங்கள் அழிவுக்குள்ளாக்கப்படுவதும் இடம்பெறுவதாகவும் கூறும் அமெரிக்க அவையின் அறிக்கை பாரபட்சமுடையது மற்றும் வன்ம நோக்கமுடையது என குற்றம் சாட்டினார்  இந்திய வெளியுறவுத்துறை பேச்சாளர் Randhir Jaiswal.

2014ஆம் ஆண்டு பிரதமர் நரேந்திர மோடி பதவியேற்றதிலிருந்து கிறிஸ்தவர்கள் மீதான தாக்குதல்கள் அதிகரித்துள்ளதாக உரைக்கும் USCIRF எனப்படும் அனைத்துலக மதவிடுதலை குறித்த அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டு அவை, மதம் தொடர்புடைய மோதல்களை தடுப்பதற்கு தற்போதைய அரசு தவறியுள்ளதை குறித்த குற்றச்சாட்டை முன்வைத்துள்ளது.

தங்கள் மத நம்பிக்கைக்காக ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு கிறிஸ்தவர்கள் தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதாகவும், இவ்வாண்டு ஜனவரி முதல் ஆகஸ்ட் 10 வரை கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான 447 வன்முறைகள் இடம்பெற்றுள்ளதாகவும் இவ்வவை தெரிவிக்கிறது.

மணிப்பூரில்  16 மாதங்களாக இடம்பெறும் பிரிவினைவாத மோதல்களில் 230க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளதையும், ஏறக்குறைய அறுபதாயிரம் பேர் குடிபெயர்ந்துள்ளதையும் இவ்வறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்தியாவின் உத்தரபிரதேச மாநிலத்தில் மட்டும் மதமாற்றத்தில் ஈடுபட்டார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் இஸ்லாமியர் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக 835 வழக்குகள் 2020ஆம் ஆண்டிலிருந்து பதிவுச் செய்யப்பட்டுள்ளன.

அக்.1. முதியோர் பராமரிப்பு. அக்.2. அகிம்சை தினம்

 

அக்.1. முதியோர் பராமரிப்பு. அக்.2. அகிம்சை தினம்


முதியோர் இல்லங்களை உருவாக்கி பெரியோரைச் சிறைவைத்துவிட்டு, முதல் தலைமுறைக்கும் மூன்றாம் தலைமுறைக்கும் இடையேயான தொடர்பை அறவே துண்டித்துவிட்டோம் நாம்.

கிறிஸ்டோபர் பிரான்சிஸ் – வத்திக்கான்

ஐக்கிய நாடுகள் நிறுவனத்தின் ஆலோசனைப்படி,  அனைத்துலக முதியோர் தினம் 1991ஆம் ஆண்டிலிருந்து அக்டோபர் முதல் நாள் கொண்டாடப்படுகிறது. உலகம் முழுவதிலும் உள்ள மூத்த குடிமக்களை மதிக்கவும், மரியாதையை செலுத்தவும், குடும்பம், சமூகம் மற்றும் நாட்டுக்கு அவர்கள் ஆற்றிய சேவைகளை நினைவுகூரும் வகையிலும், அவர்களின் அறிவு, ஆற்றல் மற்றும் சாதனைகளை பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ளவும் மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கும் நாளாக முதியோர் தினம் கொண்டாடப்படுவதே இதன் முக்கிய நோக்கம்.

முதுமை என்பது நோயல்ல, அது மனிதன் மறுபடியும் குழந்தையாகின்ற ஒரு பருவமாகும். தனது பிள்ளைகளிடமிருந்தும் சொந்த பந்தங்களிடமிருந்தும் அன்பையும் அரவணைப்பையும் பாதுகாப்பையும் எதிர்பார்க்கும் காலம் இது. இவை கிடைக்காத சூழல்களில் மனவேதனையுடன் சமூகத்திலிருந்து ஓரமாக ஒதுங்குகின்றனர் முதியோர். இது போன்ற காரணங்களால்தான் ஒவ்வொரு மனிதனும் சமூகமும் வயதில் முதியோர்களை கண்ணியமாகவும் கௌரவமாகவும் நடத்துவதற்கும், முதியோர்களின் நலனை பாதுகாப்பதற்கும், உரிமைகளை மதிப்பதற்கும் ஐக்கிய நாடுகள் நிறுவனம் அக்டோபர் முதல் தேதியை அனைத்துலக முதியோர் தினமாக அறிவித்துள்ளது.

கடந்த நூற்றாண்டு நடுப்பகுதிவரை கூட்டு குடும்ப வாழ்வில் முதியவர்கள் போதியளவு கவனிக்கப்பட்டார்கள் என்று கூறலாம். எல்லாவற்றிலும் முதியோரின் ஆலோசனைகளையும் அனுபவத்தையும் பெற்றுக் கொண்டோம். உறவுகளுடனான மனப்பகிர்வும், கொண்டாட்டங்கள், குடும்ப வைபவங்கள், உற்சவங்கள் என்பவற்றில் பங்கேற்பதன் மூலம் கிடைக்கும் மன நிறைவு முதியவர்களுக்கு உற்சாகத்தை அளித்ததுடன் அவர்கள் இடையூறின்றி இயங்குவதற்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. முன்னொரு காலத்தில் முதியோருக்கும் பேரப்பிள்ளைகளுக்குமிடையில் நல்ல பிணைப்பு இருந்தது. ஆனால் அந்த நிலைமை தற்போது மாறி அவர்களிடமிருந்து தங்கள் பிள்ளைகளை பிரித்து வாழ்வதனையே பெற்றோர் விரும்புகின்றனர். இதனால், வயதானவர்களின் அனுபவங்கள் இன்றைய இளைய தலைமுறையினருக்கு கிட்டாமல் போய்விடும் அபாயம்தான் மிஞ்சி நிற்கிறது.

வார்த்தைகள் தடுமாறும் என்றாலும், வாழ்க்கை தடுமாறாமல் வழிகாட்ட வல்லவர்கள் முதியவர்கள். ஆனால், நவீன உலகம் என்ன செய்திருக்கிறது?  முதியோர் இல்லங்களை உருவாக்கி அவர்களை சிறைவைத்துவிட்டு, முதல் தலைமுறைக்கும் மூன்றாம் தலைமுறைக்கும் இடையேயான தொடர்பை அறவே துண்டித்துவிட்டது. மனிதராக பிறந்த அனைவரும் ஒருநாள் முதுமையினை சந்தித்தே ஆகவேண்டும். உலகில் மிகவும் அமைதியும் நிம்மதியுமாக வாழ வேண்டிய பருவம் முதுமைப்பருவம். முதுமையை போற்றி பாராட்டி பாதுகாத்த காலம் மாறி, இன்றைய நவீன காலத்தில் அவர்களைக் குடும்பத்திற்கு பெரும் சுமையாக எண்ணி முதியோர் இல்லத்தில் ஒப்படைக்கும் நிலைக்கு நம்மை சுயநலம் மாற்றிவிட்டது.

நவீன வாழ்க்கை முறை, நகரத்தை நோக்கிய நகர்வு, பொருளாதார காரணிகள் காரணமாக முதியவர்களை சுமையாக நோக்குகிறோம். இந்த சுயநல சுமை உணர்வே, முதியோர் இல்லங்கள் அதிகரிப்பதற்கும் பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்ட பெற்றோர்கள் பிச்சைக்காரர்களாக வீதியோரங்களிலும் பேருந்துகளிலும் கையேந்துவதற்கும் காரணங்களாகின்றன.

இன்று செய்திகளில் அடிக்கடி பார்க்கும் செய்தியை உங்களுடன் பகிர விரும்புகிறோம்.

வீட்டை எழுதி வாங்கிக் கொண்டு பெற்றோரை விரட்டிய மகன்;  நான்கு ஆண்பிள்ளைகளைப் பெற்றும் தெருவில் பிச்சையெடுக்கும் தாய், தன் பேரப்பிள்ளைகளை பார்க்க ஏங்கித்துடிக்கும் பாட்டி என இதுபோன்ற எத்தனையோ செய்திகளைப் படிக்கும்போது உலகம் இவ்வளவு சுயநலமாக மாறிவிட்டதே என்ற கண்ணீர்தான் வருகிறது.  

முதியோர்களின் கொடுமை குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஜூன் 15-ம் தேதியை ‘முதியோர் கொடுமை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வு ஊட்டும்’ நாளாக 2006ஆம் ஆண்டில் இருந்து கடைபிடித்துவருகிறோம். முதியோர்களை சரியாகப் பராமரிக்காவிட்டால் அதற்கு பொறுப்புள்ள மகன் அல்லது மகளை தண்டிக்க ஒரு சட்டத்தையும் கொண்டுள்ளோம். அப்படியிருந்தும் முதியோர், பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்டு அநாதைகளாக்கப்பட்டுள்ளது ஏன்?

தமிழகத்தில் 2011ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 75 இலட்சம் முதியோர் உள்ளனர். 2030-ல் இந்த எண்ணிக்கை 1.5 கோடியாக இருக்கும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது.   2030ஆம் ஆண்டில் உலகில் முதியவர்களின் எண்ணிக்கை 140 கோடியாக உயருமாம். அறிவியல் மற்றும் மருந்துக்களின் கண்டுபிடிப்புக்களால் மனிதனின் ஆயுட்காலம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, முதியோர் குறித்த இளம் தலைமுறையினரின் பொறுப்புணர்வுகளுக்குப் பதிலாக வெறுப்புணர்வுகளே அதிகரித்து வருவதைக் காணமுடிகிறது.

வயதான காலத்தில் பெரும்பாலானவர்கள் பல்வேறு நோய்களுடன் வாழ வேண்டியிருக்கிறது. பலருக்கு சரியான உறுதுணை இல்லை. படுத்த படுக்கையாகி விட்டால் பார்ப்பதற்கு யாரும் இல்லை. கைவிடப்பட்ட முதியோரின் நிலை பரிதாபத்துக்குரியதாக மாறியுள்ளது. முதுமையின் விளைவாக பலர் மறதிநோய், பக்கவாதம், உதறுவாதம் என்கிற பார்க்கின்சன்ஸ் நோய், மூட்டுநோய் போன்ற நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு தொடர் சிகிச்சை அவசியமாகிறது. இதற்கு பல குடும்பங்களில் நிதி வசதி இடம் கொடுக்காது. இப்படிப்பட்ட நிலையில் கருணைக்கொலையை நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்துகூட சில நாடுகளில் வாதங்கள் இடம்பெற்றுவருவது வேதனை தரக்கூடியது.

அனைத்து முதியோர்களுக்கும் உணவு, உடை, இருப்பிடம், நல ஆதரவு வசதிகள் போன்றவை கிடைக்கப்பெற வேண்டும். அவர்கள் வாழ்வதற்கான நல்ல சூழலை உருவாக்கிக் கொள்ள அவர்களுக்கு வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும் மற்றும் அவர்களை பாதிக்ககூடிய எந்த கொள்கை முடிவுகளிலும் அவர்களின் கருத்துக்களுக்கு அரசுகள் மதிப்பளிக்க வேண்டும். முதியோர்கள் சமூகத்திற்கு சேவை புரியவும் வாய்ப்புகள் கொடுக்கப்பட வேண்டும். சமூக மற்றும் சட்டப் பாதுகாப்புகள் அவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

இதன் வழி, சமூகத்திற்கு முதியவர்கள் செய்யும் மதிப்புமிக்க பங்களிப்புகளை அங்கீகரிக்கவும் பாராட்டவும் ஒரு தளத்தை வழங்குவதாக இருக்கும். உடல்நலம், சமூக தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் பாகுபாடு போன்ற வயதான தனிநபர்கள் எதிர்கொள்ளும் தனித்துவமான சவால்கள் மற்றும் பிரச்சினைகள் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, அவர்களையும் சமூகத்தின் ஓர் அங்கமாக உணரவைக்க நாம் உதவ வேண்டும்.

முதியவர்களின் மனித உரிமைகள் மற்றும் கண்ணியத்தை நிலைநிறுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தை முதலில் நாம் உணர்ந்து அதனை மற்றவர்களுக்கும் உணர்த்த வேண்டும். இதன் வழி நாம், தலைமுறை இடைவெளிகளைக் குறைக்க உதவுவதுடன், சமூகங்களுக்குள் ஒற்றுமை உணர்வை வளர்க்கவும் பங்காற்றலாம்.

உலக வன்முறையற்ற தினம்

ஒவ்வோர் ஆண்டும் அகிம்சையின் உலகளாவிய அடையாளமான மகாத்மா காந்தியின் பிறந்தநாளில், அதாவது, அக்டோபர் 2ஆம் தேதி உலக அகிம்சை தினம் சிறப்பிக்கப்படுகிறது. 1869 அக்டோபர் 2இல் பிறந்த மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி அகிம்சை தத்துவத்தின் முன்னோடி ஆவார். அவர் பிரபலமான சமஸ்கிருத சொற்றொடரான 'அஹிம்சா பரமோ தர்மா' என்ற 'அகிம்சையே உயர்ந்த ஒழுக்க தர்மம்' என்பதை கையிலெடுத்துக் கொண்டார்.

அகிம்சை தினத்தை உலகில் கொண்டாடும் யோசனை முதலில் ஜனவரி 2004இல், ஈரானிய நோபல் பரிசு பெற்ற ஷிரின் எபாடியால் முன்மொழியப்பட்டது. மகாத்மா காந்தியின் பிறந்த தினமான அக்டோபர் 2ஆம் தேதியை உலக அகிம்சை தினமாக அனுசரிக்க வேண்டும் என்று கோரி இந்தியாவின் சார்பில் ஜூன் 15, 2007இல் ஐ.நா. பொதுச் சபையில் தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது. இந்த தீர்மானத்திற்கு 142 நாடுகள் ஆதரவு தெரிவித்தன. அத்தீர்மானம் பொதுச் சபையில் நிறைவேறியது. அகிம்சை மனித குலத்தின் வசம் உள்ள மிகப்பெரிய சக்தி, மனிதனின் புத்திசாலித்தனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட அழிவுகரமான ஆயுதத்தை விட இது வலிமையானது என்பதை உலகம் உணர இது வழிவகுத்தது. வன்முறையாலும்,  போராலும் மட்டுமே உரிமைகளை பெற முடியும் என உலகம் நினைத்திருந்த கட்டத்தில் அது பிழையானது என நிரூபித்த காந்திஜி உலகத்தையே கைகளுக்குள் அடைக்க நினைத்த பிரிட்டானிய ஆட்சியாளர்களை ஆயுதமெடுக்காமல் நாட்டை விட்டு விரட்டிக் காட்டினார் என்பது இதன் வழி அங்கீகரிக்கப்பட்டது. காந்தியின் நடைமுறைகளால்  கவரப்பட்ட மார்ட்டின் லூதர் கிங், நெல்சன் மண்டேலா போன்றவர்கள் அகிம்சை வழியிலேயே சென்று வெற்றி பெற்றுக் காட்டினர். ‘அகிம்சை என்பது வலிமையற்றவர்களின் ஆயுதமல்ல,  வலிமையற்றவர்கள் வன்முறையை தான் தேர்வு செய்வார்கள், வலிமையானவர்களால் மட்டுமே அகிம்சையின் பாதையில் நடக்க முடியும். எதிரியை எழ முடியாமல் அடித்து வீழ்த்த வலிமை தேவையில்லை, எந்த தாக்குதலையும் சமாளித்து எழுந்து நிற்கவே வலிமை தேவை” என்று மகாத்மா காந்தி கூறிய வாசகங்கள் ஆழமாக சிந்தித்துப் பார்க்க இன்றும் என்றும் நமக்கு அழைப்பு விடுத்துக்கொண்டேயிருக்கின்றன.

அகிம்சைப் போராட்டத்தின் பலம் எத்தகையது என்பதற்கான ஓர் உதாரணமாக இந்தியாவில் 1930இல் காந்தி மேற்கொண்ட ‘உப்பு பேரணி” காணப்படுகிறது. 1942ல் நடைபெற்ற ‘வெள்ளையனே வெளியேறு!” என்ற போராட்டத்திலும் காந்தி பெரும் பங்கு வகித்தார். காந்தியின் அகிம்சை போராட்டம் நான்கு அடிப்படைகளைக் கொண்டது. அவை சத்யாகிரகம் என்னும் ‘ஆத்ம வலிமை’,  சர்வோதயா என்னும் ‘யாவர்க்கும் நன்மை’,  சுவராஜ் என்னும் ‘சுய ஆளுகை’ மற்றும் சுவதேசி என்னும் ‘இது எனது நாட்டுப் பொருள்’ என்பவையே ஆகும்.

இந்த அகிம்சை என்ற ஆயுதத்திலிருந்து நாம் தெரிந்துகொள்வது என்னவென்றால், இது தைரியசாலிகளின் ஆயுதம், ஒருபோதும் கோழைகளின்   ஆயுதம் அல்ல என்பதும்,  எத்தகைய துன்பத்தையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தாலும் ஒருபோதும் பழிவாங்க முயலாதே என்பதும், எதிரியையும் ஆதரி, ஆனால்,  தீய செயலுக்கு வெறுப்பைக் காட்டிக்கொள் என்பதும், எதிரியை தோற்கடிக்காமல் அல்லது புண்படுத்தாமல்,  காயப்படுத்தாமல் அல்லது இழிவுபடுத்தாமல்,  அன்பினூடாக எதிரியை வெற்றி கொள்வதன் மூலம் முரண்பாட்டை தீர்ப்பதில் உறுதியாக இரு என்பதும், துன்பத்தை ஏற்படுத்தாமல் துன்பத்தை ஏற்றுக்கொள் என்பவையே ஆகும்.

சத்யாகிரகம் என்பது அடுத்தவர்களைக் காயப்படுத்தும் வேலை அல்ல, மாறாக, மற்றவர்களின் மனதை இளக வைப்பது என்றார் காந்திஜி. இதன்மூலம் எதிரிகளை எளிமையாக வென்றுவிடலாம் என்பது அவரின் நம்பிக்கை.

அமைதியைக் கொண்டுவர துப்பாக்கிகளும், குண்டுகளும் தேவையில்லை. அதற்கு அன்பும், கருணையுமே அவசியம் என்றார் புனிதர் அன்னை தெரேசா. வன்முறையை விரும்பாத, அறவழியைப் போதித்த காந்திஜி, கர்மவீரர் காமராஜர் போன்ற உன்னதத் தலைவர்களை நினைவுகூரும் அக்டோபர் 2ல் நாமும், இவர்களைப் பின்பற்றி, உடலளவிலும், மனத்திலும் வன்முறை உணர்வுகளை அகற்றி வாழ்வோம்.


Pope Leo XIV visits the St. Oscar Romero Chapel in Chiclayo, Peru

  Pope Leo XIV visits the St. Oscar Romero Chapel in Chiclayo, Peru During a brief private visit to the St. Oscar Romero Chapel in Chiclayo,...