Cardinal Koovakad: Nonviolence is courageous commitment to justice

Speaking at an Ahimsa Day celebration at the British Parliament, Cardinal George Jacob Koovakad highlights the shared commitment of Jains and Catholics to nonviolence, urging religious communities to become bridges of peace in a world marked by conflict and division.

By Francesca Merlo

Cardinal George Jacob Koovakad, Prefect of the Dicastery for Interreligious Dialogue, delivered a message during an Ahimsa Day celebration organised by the Institute of Jainology at the British Parliament in London on Monday, 19 October.

In it, he stressed that in a world wounded by war, hatred and environmental destruction, nonviolence is not a sign of weakness but a courageous commitment to justice, reconciliation and peace.

Addressing Jain spiritual leaders, representatives of different religious traditions, lawmakers and peace activists, the Cardinal reflected on the importance of nonviolence in both Jainism and Christianity, while highlighting four decades of dialogue between the Jain community and the Holy See.

Ahimsa: The principle of nonviolence

The Sanskrit word Ahimsa comes from a, meaning “not”, and himsa, meaning “injury” or “harm”. It expresses the principle of nonviolence towards all living beings, not only through physical actions but also in thought and speech.

Central to Jain philosophy, Ahimsa calls for respect for every form of life and a commitment to avoiding harm wherever possible.

The principle is also closely associated with Mahatma Gandhi, who drew upon the Indian tradition of Ahimsa in developing his philosophy of nonviolent resistance. Through his struggle for India's independence, Gandhi demonstrated how nonviolence could become an active instrument of social and political change.

It is this understanding of nonviolence, as something to be practised rather than merely proclaimed, that lies at the heart of Ahimsa Day, an occasion dedicated to promoting peace, compassion and respect for life.

Marking the day, Cardinal Koovakad described Jainism as having “one of humanity’s most comprehensive and rigorous understandings of nonviolence”, rooted in the commitment to avoid harming living beings “in thought, word and deed.”

“In a world wounded by wars, terrorism, hatred, discrimination and the exploitation of nature,” he said, “Ahimsa offers a powerful and timely message.”

Nonviolence is not indifference

The Cardinal went on to draw parallels between the Jain understanding of Ahimsa and the Christian teaching on nonviolence, which he said is rooted in the life and example of Jesus Christ.

Recalling Christ's commandment to love one's enemies and His instruction to Peter to put away his sword, Cardinal Koovakad cited Pope Benedict XVI's teaching that Christian nonviolence does not mean surrendering to evil, but responding to evil with good.

He also recalled Pope Francis' appeal to make active nonviolence a way of life.

“It is neither weakness nor indifference,” the Cardinal stressed. “It is a courageous commitment to justice, reconciliation and peace.”

Fourty years of Jain–Catholic dialogue

Cardinal Koovakad also traced the history of relations between the Jain community and the Holy See, which began in 1986 when Pope John Paul II invited Acharya Shri Tulsi, a Jain spiritual leader, to the historic interreligious gathering for peace in Assisi.

The invitation marked the beginning of a relationship that would develop through successive encounters, including a meeting between Pope John Paul II and an international Jain delegation in 1995, and formal discussions with the then Pontifical Council for Interreligious Dialogue in 2011.

Over the years, the two communities have worked together on questions including nonviolence, family life, sustainable development, care for creation and peace.

“What began through individual encounters has developed, over four decades, into an institutional relationship of respect, trust and cooperation,” the Cardinal observed.

His address also came ahead of a Jain–Catholic Conference scheduled for 20 October, which he described as another opportunity for dialogue, reflection and friendship.

The spirit of Assisi

Looking ahead to the 40th anniversary of the 1986 Assisi gathering, which falls on 27 October, Cardinal Koovakad reflected on the enduring relevance of Saint Francis of Assisi, whose death 800 years ago is commemorated by the Catholic Church this year.

Saint Francis, he said, remains an example of peace, simplicity, fraternity and care for creation.

His understanding of all creatures as brothers and sisters, the Cardinal noted, finds common ground with the Jain conviction concerning the interdependence and sacredness of life.

At a time of conflict and environmental destruction, he said, the example of Saint Francis, the spirit of Assisi and the Jain tradition all invite humanity to embrace fraternity, solidarity and nonviolence.

Religions must build bridges

Turning to the importance of interreligious dialogue, Cardinal Koovakad stressed that cooperation between religious traditions does not require them to abandon their distinctive identities.

Rather, he said, it allows communities to draw upon their respective teachings and work together for the common good.

He pointed to Jain principles such as self-restraint, non-possessiveness and the interconnectedness of life, alongside Catholic social teaching on human dignity, solidarity, care for the vulnerable and protection of our common home.

Recalling Pope Leo XIV's call for religions to be the “yeast of unity in a fragmented world”, the Cardinal urged religious communities to become bridges rather than instruments of division.

“The Jain–Catholic dialogue must become such a bridge,” he said, “connecting communities, educating young people, defending the dignity of life and responding together to violence, poverty and ecological crisis.”

Concluding his address, Cardinal Koovakad congratulated Dr Abhay Firodia, recipient of this year's Ahimsa Award, before offering a final appeal:

“May we disarm our hearts and walk together in the noble spirit of Ahimsa!”

ROBERT JOHN KENNEDY: Rev. Fr. Dr. Merlin Rengith Ambrose, DCL (Priest o...

ROBERT JOHN KENNEDY: Rev. Fr. Dr. Merlin Rengith Ambrose, DCL (Priest o...:   Rev. Fr. Dr. Merlin Rengith Ambrose, DCL (Priest of the Diocese of Kottar and Director, Centre of Canon Law Studies, St. Peter’s Pontifi...

Rev. Fr. Dr. Merlin Rengith Ambrose, DCL (Priest of the Diocese of Kottar and Director, Centre of Canon Law Studies, St. Peter’s Pontifical Institute, Bengaluru) is the Newly Elected President, Canon Law Society of India.

 Rev. Fr. Dr. Merlin Rengith Ambrose, DCL

(Priest of the Diocese of Kottar and Director, Centre of Canon Law Studies,

St. Peter’s Pontifical Institute, Bengaluru)

is the Newly Elected President, Canon Law Society of India.

 

The election of Very Rev. Fr. Dr. Merlin Rengith Ambrose as President of the Canon Law Society of India (CLSI) marks a significant moment for Catholic jurisprudence and ecclesiastical administration in India. A priest of the Diocese of Kottar, Fr. Ambrose has established himself as one of the leading canonists of his generation through his academic research, teaching, and administrative leadership at national levels.

1.      ​Scholarly Contributions and Academic Rigor

​Fr. Merlin Rengith Ambrose holds a Doctorate in Canon Law (DCL) and serves as the Director of the Centre of Canon Law Studies and Professor at St. Peter’s Pontifical Institute in Bengaluru. His academic output reflects a deep commitment to translating canonical norms into practical pastoral application.

​Key themes in his scholarly body of work include:

​Matrimonial Law & Trial Rights: In works examining Mitis Iudex Dominus Iesus and Dignitas Connubii, Fr. Ambrose has extensively researched the right of defense, jurisprudence of Rotal decisions, and procedural fairness during the introductory phases of marriage nullity trials.

​Penal Law and Justice: His studies on the revised Book VI of the 1983 Code of Canon Law emphasize the primacy of justice, protection of victims, and institutional accountability within ecclesiastical penal sanctions.

​Clerical Life and Norms: His published works in journals like Studia Canonica address practical aspects of clerical conduct, such as canonical prohibitions under Can. 286 regarding trade and commercial activities.

​Publications & Editing: He edited Canon Law for Consecrated Life (released by the CCBI Canon Law Commission) and authored Aggiornamento in Canon Law: Theory and Praxis, a key resource on canonical updates and synodal ministry in contemporary India.

​            2. Synodal Vision and Administrative Experience

​Beyond purely academic research, Fr. Ambrose has served as the Executive Secretary of the Commission for Canon Law for the Conference of Catholic Bishops of India (CCBI). His writing on synodality, lay participation, the ministry of catechists (Antiquum Ministerium), and personal prelatures (Canons 295–296) highlights a forward-looking canonical perspective that seeks to expand co-responsibility and decentralization as envisioned by the Vatican.

​            3. Regional and Pastoral Impact

​For the neighbouring Diocese of Kuzhithurai and the broader region of southern Tamil Nadu, Fr. Ambrose’s election as CLSI President brings immense spiritual pride. It bridges local pastoral contexts—where ecclesiastical tribunals and canonical advice directly impact the everyday lives of the faithful—with national policymaking and canonical updates.

​His leadership is expected to strengthen canonical formation among clergy and religious, streamline tribunal procedures across Indian dioceses, and foster a deeper harmony between legal precision and pastoral care.

​

Rev. Fr. Robert John Kennedy, Priest of the Diocese of Kuzhithurai &

BLOGGER

 

100வது உலக மறைபரப்பு ஞாயிறை முன்னிட்டு அனைத்துலக மறைப்பணி செபமாலை!

100வது உலக மறைபரப்பு ஞாயிறை முன்னிட்டு, அக்டோபர் 17ஆம் நாள் உலகெங்கும் உள்ள கத்தோலிக்கர்கள் திருஅவையின் மறைப்பணிக்காகவும், திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ அவர்களின் உடல்நலம் மற்றும் விரைவான குணமடைதலுக்காகவும் அனைத்துலக மறைப்பணி செபமாலையைச் செபிக்க உள்ளனர்.

அபிசேக் ராஜா அலங்காரம் - வத்திக்கான்

அக்டோபர் 18ஆம் நாள் கொண்டாடப்படவுள்ள 100வது உலக மறைபரப்பு ஞாயிறை முன்னிட்டு, அக்டோபர் 17ஆம் நாள் உலகெங்கிலும் உள்ள கத்தோலிக்கர்கள் ஒன்றிணைந்து, திருஅவையின் மறைபரப்புப் பணிக்காகவும், திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ அவர்களின் உடல்நலம் மற்றும் விரைவான குணமடைதலுக்காகவும் அனைத்துலக மறைப்பணி செபமாலையைச் செபிக்க உள்ளனர்.

திருத்தந்தையின் மறைத்தூதுக் கழகத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்படும் இந்த இறைவேண்டல், உரோம் நேரப்படி பிற்பகல் 3 மணிக்குத் தொடங்கும். நற்செய்தி அறிவிப்புக்கான திருப்பீடத் துறையின் இணைத் தலைவரும், கர்தினால்கள் அவையின் தலைவருமாகிய கர்தினால் லூயிஸ் அந்தோனியோ தாக்லே அவர்கள் இதனை வழிநடத்துவார்.

இந்த இறைவேண்டலில் பங்கேற்பதற்காக, உரோம் நகரில் புனித பேதுரு வளாகத்தை நோக்கியுள்ள அனைத்துலக  மறைபரப்பு பயிற்சி மையத்தில் பங்கேற்பாளர்கள் ஒன்றுகூடுவார்கள்.

இந்த நிகழ்வானது "கிறிஸ்துவில் ஒன்றாக, மறைப்பணியில் ஒன்றிணைந்து" என்ற திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ அவர்களின் செய்தியிலிருந்து உத்வேகம் பெற்று, திருத்தந்தையையும், உலகளாவிய திருஅவையையும், மறைப்பணியாளர்களையும் புனித கன்னி மரியாவின் தாய்மைப் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கும் விதமாக அமையும்.

 1951 ஆம் ஆண்டில் பேராயர் ஃபுல்டன் ஜே. ஷீன் அவர்களால் நிறுவப்பட்ட மறைப்பணி செபமாலை, ஒட்டுமொத்த மனிதக் குடும்பத்தின் தேவைகளையும் திருஅவையின் நற்செய்தி அறிவிக்கும் பணியையும் தன்னுள் உள்ளடக்கியுள்ளது. இதன் ஐந்து மகிமை நிறைந்த மறையுண்மைகள் ஆப்பிரிக்கா, அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, ஓசியானியா மற்றும் ஆசியா ஆகிய கண்டங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும்; அப்போது அந்தந்த உள்ளூர் மொழிகளில் இறைவேண்டல்கள் இடம்பெறும்.

வறுமை, மோதல்கள் மற்றும் கலாச்சார சவால்கள் நிறைந்த இடங்களில் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றும் மறைப்பணியாளர்களை நினைவுகூர்ந்து சிறப்பு இறைவேண்டல்களும் இடம்பெறும். இந்த நிகழ்வு நேரலையில் ஒளிபரப்பப்படும், இதன் மூலம் உலகெங்கிலும் உள்ள கத்தோலிக்கர்கள் ஆன்மீக ரீதியில் பங்கேற்கவும், நற்செய்திப் பணி, ஒன்றிப்பு மற்றும் சேவைக்கான தங்கள் உறுதிப்பாட்டைப் புதுப்பிக்கவும் இயலும்.

 

Final report of Synod's canon law commission published

The canon law commission's final report proposes amendments to the Code of Canon Law of the Latin Church, based on the work carried out by the two General Assemblies of the Synod of Bishops in October 2023 and October 2024.

Vatican News

The final report of the synod's Canon Law commission has been published by the General Secretariat of the Synod. Established to serve the Synod, in agreement with the Dicastery for Legislative Texts, the commission worked on the basis of the results of the 2021–24 synodal process. The document explains that the commission sought to identify how the theological and ecclesiological insights emerging from the synodal process could be translated into canonical norms, distinguishing three time horizons.

In the short term, it proposes amendments to the current legislation that could immediately support ecclesial life as it unfolds in concrete circumstances. These proposals constitute the subject of the present report. In the medium term, it identifies several areas that, arising from the needs highlighted by the synodal process, could be addressed in a cross-cutting manner and together with the competent Dicasteries, through new Instructions or revisions of those already in force. Finally, in the long term, it envisages a comprehensive revision of the two Codes of Canon Law—the Latin and the Eastern Codes—so that they may incorporate the theological and ecclesiological insights that have emerged.

Proposals

The report published today, and available on the website www.synod.va, concerns only the Latin Code, since a separate commission has been established for the Code of Canons of the Eastern Churches. It presents the legislative proposals to be implemented in the short term.

Specifically, these concern: amendments to the canons governing the capacity of lay people, both men and women, to exercise offices, responsibilities, and ministries in the Church for which they are qualified and competent, including within the sphere of ecclesial governance; a revision, from a synodal perspective, of certain canons concerning particular councils and Episcopal Conferences, which are the ecclesial bodies responsible for cooperation among local Churches; and amendments to participatory bodies in order to strengthen their participatory dimension and missionary orientation.

Equal Dignity

Beginning with the two General Assemblies of the Synod of Bishops (October 2023 and October 2024), and following the work carried out and analyzing and studying the documents produced, up to and including the Final Document (FD) approved by the 2024 Assembly, the Canon Law Commission examined paragraphs 60, 71, 76, and 77 of the Final Document of the October 2024 General Assembly of the Synod of Bishops. These paragraphs refer to the equal dignity of the faithful in the People of God and to the consequences that this equality, in a juridical sense, has for the capacity of lay people, both men and women, to exercise offices, responsibilities, and ministries in the Church for which they are qualified and competent, including in the area of ecclesial governance.

For this reason, the Commission considered revising Canons 145, 204, 208, 212, 228, 230, 275, 476, 483, 749, 1112, 1421, and 1425, with a view to updating the Church's law so that it may be consistent with the teaching of the recent Synod of Bishops.

The Commission found that, in most cases, the Church's current legal system already possesses adequate instruments for greater recognition and appointment of lay people, alongside Pastors, to roles and functions involving ecclesial co-responsibility. However, these instruments are often not implemented and are sometimes also in need of stronger normative affirmation in order to make them more accessible and effective.

The proposals seek to bring certain aspects of canon law into conformity with the Synod's decisions concerning some current forms and methods of lay cooperation in the Church's mission. Of particular interest is the dimension of synodal discernment and commitment between Pastors and other members of the faithful, with regard to assessing pastoral needs and providing for ecclesial offices, in accordance with the attention given by the current universal Magisterium to synodality as something intrinsic to the nature of the Church.

In celebrating the Synod on Synodality, the Church involved all the faithful in a process of discernment aimed at deepening and receiving the teaching of the Second Vatican Council. By welcoming the counsel of all the faithful in the interpretation and application of the law, it is necessary to assess the existing norms; this may also lead to the necessary modification of certain legislative provisions in light of new insights and changed circumstances.

Councils and Episcopal Conferences

With regard to the canons concerning particular councils and Episcopal Conferences that are to be revised from a synodal perspective, the possibility for all members of the People of God to participate in a particular council, in a proportion equal to that of the ex officio members, and the removal of the limitation “only” from the consultative vote granted to them, are innovations conceived in light of the synodality desired for the whole Church.

The new provision for councils to be held every ten years should help revitalize them. Greater authority is granted to Episcopal Conferences by eliminating the Holy See's involvement in delegating a lay person to assist at marriages and by introducing a presumption of validity for the acts of a council if the Holy See does not respond within one year.

Finally, some new examples seek to clarify the nature and role of auxiliary bishops, while, in order to enhance the contribution of emeritus bishops, their appointment to committees of Episcopal Conferences is envisaged.

Participatory Bodies and “Missionary Transformation”

The third and final part of the Report highlights how the Final Document emphasizes the urgency of renewing participatory bodies in order to initiate paths of “missionary transformation.” These are bodies that support the proclamation of the Gospel and the coherence of the life of the People of God with it, and whose function is missionary, not merely organizational.

The “widest possible” participation of the baptized requires institutional forms of mediation, especially within the local Church, as provided for by canon law. These bodies are primary spaces of participation, according to the canonical status, charisms, ministries, and competencies of the faithful involved.

Differentiated co-responsibility values the gifts of individuals for shared decision-making. The synodal process does not remove the decision-making competence of the bishop, the College of Bishops, or the Pope; rather, it incorporates the contribution of the People of God, giving the synodal act a genuinely communal character.

Amendments have been made to Canons 127, 399, 461, 463, 466, 473, 493, 495, 500, 511, 512, 514, 536, and 537. A new norm has also been introduced concerning what is specified in paragraph 10 of the Final Document, with reference to the principle of accountability.

 

“திருத்தந்தையின் பிரான்ஸ் பயணம் ஓர் அருளின் தருணம்” – அருள்சகோதரி நாதாலி பெக்கார்ட்

திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ அவர்களின் பிரான்சிற்கான திருத்தூதுப் பயணம், திருஅவைக்கும் பிரெஞ்சு சமூகத்திற்கும் மகிழ்ச்சி, நம்பிக்கை மற்றும் புதுப்பிக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வை வழங்கிய “அருளின் தருணம்” என்று அருள்சகோதரி நாதாலி பெக்கார்ட் அவர்கள் தெரிவித்துள்ளார்.

அபிசேக் ராஜா அலங்காரம் - வத்திக்கான்

திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ அவர்களின் பிரான்சிற்கான திருத்தூதுப் பயணத்தை ஒரு "அருளின் தருணம்" என்று ஆயர் மாமன்றத்தின் பொதுச் செயலகத்தின் துணைச் செயலாளரான அருள்சகோதரி நாதாலி பெக்கார்ட் அவர்கள் வர்ணித்துள்ளார். இந்தக் கூற்று திருத்தந்தையின் வருகை திருஅவை மற்றும் பிரெஞ்சு சமூகத்தின் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை எடுத்துக்காட்டுவதாக அமைந்துள்ளது.

மெட்ஸ் நகரில் வத்திக்கான் செய்திகளிடம் பேசிய சகோதரி பெக்கார்ட், திருத்தந்தையின் பயணம் மகிழ்ச்சியையும், நம்பிக்கையையும், பிரான்ஸின் நீண்ட கிறித்தவ வரலாற்றைப் பற்றிய புதுப்பிக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வையும் கொண்டு வந்ததாகத் தெரிவித்தார்.

பிரான்ஸ் பெருமளவில் மதச்சார்பற்ற நாடாக இருப்பினும், பல இளைஞர்கள் திருமுழுக்குப் பெற முற்படுகிறார்கள் என்பதையும், இது திருஅவையின் எதிர்காலத்திற்கு நம்பிக்கையை அளிக்கிறது என்பதையும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

மேலும் திருத்தந்தையின் நிகழ்வுகளில் இளைஞர்கள், தன்னார்வலர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள் மற்றும் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஆகியோரின் வலுவான பங்களிப்பையும் அவர் எடுத்துக்காட்டினார். திருத்தந்தை லியோ அவர்களின் எளிமை, அரவணைப்பு மற்றும் அமைதியான உடனிருப்பு, தனிப்பட்ட முறையில் திருத்தந்தையால் செவிமடுக்கப்பட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் வன்முறையிலிருந்து மீண்டு வந்தவர்கள் உள்படப் பலரைத் தொட்டது.

வணக்கத்திற்குரிய ராபர்ட் ஷூமேனுடன் தொடர்புடைய மெட்ஸ் நகருக்கு திருத்தந்தை வருகை புரிந்தது குறித்துப் பேசிய சகோதரி பெக்கார்ட், அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் செய்தியை வலியுறுத்தினார். பிரான்சுக்கும் ஜெர்மனிக்கும் இடையிலான போர்களால் ஏற்பட்ட துன்பங்களை அனுபவித்த ஷூமன், மோதல்களுக்குப் பதிலாக தொடர்ச்சியான உரையாடலும் நல்லிணக்கமும் ஐரோப்பாவிற்குத் தேவை என்று நம்பினார்.

கிறிஸ்தவத்தின் மீது நம்பிக்கை வைப்பதன் மூலம் நல்லிணக்கம் எப்போதும் சாத்தியம் என்பதே திருத்தந்தையின் செய்தி என்று சகோதரி பெக்கார்ட் கூறினார்.

ஐரோப்பாவில் உரையாடல், அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்துவதில் திருஅவைக்கு ஒரு முக்கியமான பொறுப்பு உண்டு என்றும் தெரிவித்தார்.

 

திரிகடுகம்

அச்சத்தைத் தவிர்த்து அறிவையும் திறமையையும் துணிவுடன் வெளிப்படுத்தி, அவற்றை நன்மைக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை திரிகடுகம் உணர்த்துகிறது. நமது கனவுகள் வெறும் கனவுகளாக இல்லாமல், அறிவுடனும் துணிச்சலுடனும் செயல்பட்டு பொது நன்மைக்கான சாதனைகளாக மாறட்டும்.

அருட்பணி. செ. ரெ. வெனி இளங்குமரன்

அச்சத்தைத் தவிர்த்து அறிவை வெளிப்படுத்துவோம்

திரிகடுகத்தில் இணைந்திருக்கும் உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் எனது நன்றியும் வாழ்த்துகளும். இன்று நாம் திரிகடுகத்தின் ஏழாம் செய்யுளில் இடம்பெறும் மூன்றாவது கருத்தைப் பார்க்கவிருக்கிறோம்.

“வாளை மீன் உள்ளல் தலைப்படலும், ஆள் அல்லான் செல்வக் குடியுள் பிறத்தலும், பல் அவையுள் அஞ்சுவான் கற்ற அருநூலும் – இம்மூன்றும் துஞ்சு ஊமன் கண்ட கனவு.”

வாளை மீனைப் பிடிக்க இயலாத ஒருவர் அதைப் பிடிப்பதாகக் கனவு காண்பதும், தகுதியற்ற ஒருவர் செல்வச் சிறப்புமிக்க குடும்பத்தில் பிறப்பதாகக் கனவு காண்பதும், அறிஞர்கள் கூடிய அவையில் பேசுவதற்கு அஞ்சுகின்ற ஒருவர் அரிய நூல்களைக் கற்று அறிவைப் பெற்றதாகக் கனவு காண்பதும் — இம்மூன்றும் தூங்கும் ஊமை காணும் கனவைப் போன்றவை என்று இச்செய்யுள் கூறுகிறது.

நல்ல அறிஞர்களும் புலவர்களும் சான்றோர்களும் கூடிய அவையில் தான் கற்ற நூல்களின் கருத்துகளை எடுத்துரைக்கத் துணிவில்லாத ஒருவர், எவ்வளவு அரிய நூல்களைக் கற்றிருந்தாலும், அந்த அறிவு முழுமையான பயனைத் தராது.

அறிவைப் பெறுவது மட்டுமல்ல; பெற்ற அறிவைத் தேவையான இடத்தில் துணிவுடன் வெளிப்படுத்தவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். திருவள்ளுவர்,
“மண்ணுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்க்கு இல்லென்ப
தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை”
என்று கூறுகிறார்.

இந்த உலகில் உள்ள உயிர்கள் அனைத்தும் நலமாக வாழ வேண்டும் என்று கருதுகின்ற ஒருவருக்கு, தன்னுடைய உயிரைப் பற்றிய அச்சம் இருக்காது. அத்தகையவரே உண்மையான அறிவுடையவர்.

அதனால்தான்,
“அச்சம் என்பது மடமையடா;
அஞ்சாமை தமிழரின் உடமையடா”
என்று நாம் பாடுகிறோம்.

அஞ்சாமை என்பது துணிச்சல் மட்டுமல்ல; நம்மிடம் உள்ள அறிவையும் திறமையையும் நன்மைக்காகப் பயன்படுத்தும் பண்பாகும்.

இதற்கு பகத்சிங் ஓர் எடுத்துக்காட்டு. தூக்குத் தண்டனை நிறைவேற்றப்படுவதற்கு சில நிமிடங்களே இருந்தபோதும், அவர் அச்சமின்றி லெனினின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார் என்று கூறப்படுகிறது. உயிர் ஒருநாள் போகத்தான் போகிறது; ஆனால் அது ஒரு உயரிய நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற துணிச்சல் அவரிடம் இருந்தது.

அதேபோல், அறிவுடையவர்கள் கூடிய அவையில் பேசுவதற்கும், தாம் கற்றவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கும் நாம் அஞ்சக்கூடாது. அறிவைப் பெற்றிருப்பதற்கான உண்மையான சான்று, அதைத் தேவையான நேரத்தில் நல்ல முறையில் பயன்படுத்துவதில்தான் இருக்கிறது.

திரிகடுகம் கூறும் இந்த மூன்று எடுத்துக்காட்டுகளும் நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைத் தருகின்றன. நம்முடைய கனவுகள் வெறும் கனவுகளாக இருக்காமல், அவை செயல்களாக மாற வேண்டும். ஆற்றலும் அறிவும் இல்லாமல் பெரிய சாதனைகளைச் செய்வேன் என்று நினைப்பதும் வெறும் கனவாகிவிடும். அதுபோல, அறிவைப் பெற்றிருந்தும் அதை வெளிப்படுத்தத் துணிவில்லாமல் இருப்பதும் பயனற்றதாகிவிடும். எனவே, அச்சத்தைத் தவிர்த்து, நம்மிடம் உள்ள அறிவையும் ஆற்றலையும் நல்ல நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்துவோம். நம்முடைய கனவுகள் தனிப்பட்ட விருப்பங்களுக்காக மட்டுமல்லாமல், பொது நன்மையை நோக்கிய கனவுகளாகவும், அவற்றை நனவாக்கும் செயல்களாகவும் அமையட்டும்.

இன்றைய பகுதியில் நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய மற்றொரு சொல் “வல்லுநர்”.

“வல்லுநர்” என்பது தமிழ்ச்சொல் அல்ல. தமிழில் அதற்குப் பதிலாக “புலவர்”, “அறிஞர்” போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தலாம். எனவே, நம் மொழியின் சிறப்பைக் காக்கும் வகையில் பொருத்தமான தமிழ்ச் சொற்களைப் பயன்படுத்துவோம். பொய்யான, பயனற்ற கனவுகளை விடுத்து, உயரிய நோக்கங்களைக் கொண்ட கனவுகளைக் காண்போம். அந்தக் கனவுகளை நனவாக்க அறிவுடனும் துணிச்சலுடனும் செயல்படுவோம். நம்மை உயர்ந்த மனிதர்களாக வாழ அழைக்கும் இந்த திரிகடுக மருந்தை ஏற்று, சுவைத்து, நம் வாழ்வில் செயல்படுத்துவோம்.